แต่ลองย้อนถามความรู้สึกของเราเอง ความรักที่เรามีต่อพ่อแม่นั้น เมื่อครั้งเยาว์วัยยังคงเหมือนเดิมหรือไม่เอาแต่ใจตัวเอง อยากมีหน้ามีตา บางครั้งยังทำผิดทำให้พ่อแม่เสียใจต้องหลั่งน้ำตา บ้างเสาะหาสิ่งภายนอกทำร้ายตนเอง โอ้หนอมนุษย์นั่นคือทำร้ายจิตใจผู้เป็นแม่ เคยดุด่าว่าร้ายท่าน เคยโต้เถียงทำลายน้ำใจท่าน ความผูกพันธ์ครั้งยังเยาว์วัยเติบใหญ่ก็ลืมสิ้น มีครอบครัวของตัวเองมีความสุขเพียงผู้เดียว แต่เราลองคิดดูบุพการีท่านจิตใจเป็นเช่นไร ท่านทุกข์สุขเรียกหาลูกน้อย แต่ลูกนั้นเคยนึกถึงใจบุพการีบ้างหรือไม่ บุพการีเป็นผู้ให้กำเนิดเรามาให้ความรักความห่วงใย ไม่เคยคิดตอบแทน แม้นลูกนั้นจะดื้อรั้นเพียงไรท่านยังคงรักเสมอ ตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยจนเติบใหญ่ถึงวันนี้ เราเคยมีจิตใจที่คิดไม่ดีต่อบุพการีหรือไม่หากตอนนี้คิดที่จะสำนึกก็ยังไม่ สาย หากบิดามารดาละกายสังขารไป เราคิดจะทดแทนคุณนั้นหามิได้แล้ว บิดามารดามีความรักต่อเราหาใดเปรียบเท่ามิได้เลย แม้นขุนเขาสูงใหญ่ยอดเทียมเมฆ แต่จิตใจของบิดามารดาที่มอบความรักตลอดมามิเคยเปลี่ยนแปลง แม้ทะเลจะลึกสุดหยั่งแต่ความรักที่ฝังแน่นในจิตใจของบิดามารดามีอยู่เสมอมา มิเคยขอสิ่งตอบแทน
เราโพธิสัตว์เพียงชี้แนะเป็นหนทาง แต่หากทุกท่านฟังแล้วมิใส่ใจ สิ่งที่มอบให้ไม่มีคุณอันใด ความรู้สึกลึกซึ้งอยู่ภายในหากแสดงออกมาภายนอกจะบ่งบอกความรู้สึกที่ลึกซึ้ง อย่างจริงใจ โพธิสัตว์ขอฝากจากวันนี้ขอทุกท่านเป็นลูกที่กตัญญูหมั่นดูแลตอบแทนคุณบิดา มารดาอย่าได้พาจิตใจที่ลุ่มหลงคิดผิดต่อท่านมาสู่ในใจเรา ขอจงมีจิตสำนึก แม้เดรัจฉานยังรู้จักกตัญญู มนุษย์เราเป็นผู้ประเสริฐเหตุไฉนจะไม่รู้คุณ.
No comments:
Post a Comment